oferta leczenia PerioMedica


Protetyka


Protetyka jest dziedziną stomatologii, która zajmuje się rekonstrukcją narządu żucia. Dzięki niej można uzupełnić, powstałe w trakcie życia, braki zębowe lub zrekonstruować te zęby, które zostały uszkodzone i tym samym przywrócić pacjentom piękny uśmiech i młody wygląd. Protetyka zajmuje się także przywróceniem właściwych warunków zgryzowych oraz rehabilitacją stawów skroniowo – żuchwowych.


Co to są korony i mosty protetyczne?


Niewielkie braki w uzębieniu można uzupełnić na wiele różnych sposobów.

Most. Brakujący ząb jest zastąpiony protetyczną koroną, która jest zawieszona na zębach przyległych do luki.

Korona. Koronę możemy wykonać wtedy, gdy własny ząb jest zniszczony, ale pozostał korzeń, który może posłużyć do utrzymania korony protetycznej.

Tradycyjne korony i mosty wykonywane są w ten sposób, że porcelana imitująca ząb nakładana jest na metalową podbudowę. Światło padające na nie rozprasza się nieco inaczej niż na własnym zębie, ponieważ ulega odbiciu na warstwie metalu. Daje to nieco ciemniejszy kolor w okolicy brzegu dziąsła. W miejscach, gdzie szczególnie ważna jest kosmetyka, można zastosować jeszcze lepsze rozwiązanie. Obecnie możliwe jest wykonanie koron czy mostów bez metalu, a ich wytrzymałość jest porównywalna. Możliwe stało się to dzięki wprowadzeniu do stomatologii tlenku glinu i tlenku cyrkonu (Cerkon). Oba te materiały naśladują naturę i pozwalają zapomnieć o własnych brakach.


Co to znaczy inlay i onlay oraz kiedy się je stosuje?


W przypadku znacznego ubytku tkanek, w szczególności w zębach bocznych, dobre rozwiązanie stanowią wkłady koronowe (inlay) lub bardziej rozległe nakłady (onlay). Mogą być one wykonane z porcelany, złota lub kompozytu. Najlepsze efekty kosmetyczne można osiągnąć stosując wkłady ceramiczne. Wykonywane są w pracowni protetycznej z możliwością symulacji cech indywidualnych, takich jak kolor i kształt. Wkłady i nakłady koronowe są dobrym rozwiązaniem w przypadku ubytku tkanek własnych w zębach żywych nieleczonych kanałowo).


Jakie metody stosuje się przy uzupełnianiu niewielkich braków zębowych?


Przy niewielkich brakach zębowych najlepszym rozwiązaniem jest implant. Dzięki niemu można odtworzyć w jamie ustnej najbardziej fizjologiczny układ 1: 1. Można także zastosować most protetyczny – składa się on z dwóch filarów, które stanowią korony osadzone na oszlifowanych własnych zębach i tzw. przęsła, czyli elementy o kształcie własnych zębów zawieszone pomiędzy filarami. Mosty mogą być wykonane z różnych materiałów, np. mosty ceramiczne na podbudowie metalowej lub dwutlenku cyrkonu.


Jakie metody stosuje się przy uzupełnianiu dużych brakach zębowych?


Najlepszym rozwiązaniem uzupełnień braków zębowych jest implantacja. Gwarantuje pacjentom największy komfort użytkowania i pozwala uniknąć szlifowania zdrowych zębów pod korony i mosty. W sytuacji, gdy pacjent nie posiada własnych zębów implantacja umożliwia wykonanie protez na implantach. Tego typu rozwiązania służą jak własne zęby, zarówno pod względem estetycznym jak i funkcjonalnym. W sytuacji, kiedy implantacja nie jest możliwa, dobrym rozwiązaniem uzupełnienia wielu braków zębowych są protezy szkieletowe. Przy dużych brakach własnych zębów możliwe jest ich odbudowanie przy pomocy protez ruchomych, tj. takich, które pacjent sam zdejmuje i wkłada.
Najprostsze z nich to protezy klamrowe. Zaopatrzone są w metalowe elementy (klamry), których zadaniem jest utrzymanie protezy na swoim miejscu. Istnieje też możliwość, aby takie klamry były niewidoczne dla otoczenia. Zamiast klamer stosuje się wówczas precyzyjne zaczepy w postaci zatrzasków czy zasuw montowanych do koron na zębów. Protezy takie są estetyczne oraz lepiej ustabilizowane, a także dużo wygodniejsze w użytkowaniu.



Jakie możliwości daje protetyka na implantach?


Współczesna protetyka implantologiczna jest bardzo zaawansowana i daje wiele możliwości rozwiązań w zależności od sytuacji w jamie ustnej i możliwości finansowych pacjenta. Odbudowa protetyczna na implantach pozwala zachować najwyższy efekt kosmetyczny, nawet w przypadkach trudnych klinicznie.